Najczęstsze choroby w Polsce

Astma oskrzelowa

Astma oskrzelowa jest to bardzo męcząca choroba. A tak dokładnie to przewlekła, zapalna choroba dróg oddechowych, u podłoża której leży nadreaktywność oskrzeli, która prowadzi do nawracających napadów duszności i kaszlu. Występują one zwykle nad ranem. Napady te są spowodowane wydzielaniem przez komórki układu oddechowego licznych mediatorów, które doprowadzają do rozlanego, zmiennego ograniczenia przepływu powietrza w drogach oddechowych. Napady tej choroby czasem przechodzą same, czasem wymagają leczenia. Choroba ta należy do grupy chorób psychosomatycznych. Typowymi objawami astmy są: kaszel, świszczący oddech, napady duszności spowodowane skurczem oskrzeli. Objawy mogą ustać, lub tylko częściowo zaniknąć. Często zanikają bez podania leków. Czynniki, które mogą zaostrzyć przebieg astmy to: Czynniki zaostrzające objawy astmy to: kontakt z alergenami, nawracające infekcje układu oddechowego, palenie papierosów, hiperwentylacja wysiłkowa, niektóre leki (np. aspiryna lub inne niesteroidowe leki przeciwzapalne, beta-blokery), niektóre składniki pokarmowe.

 

Leczenie Astmy

Sposób leczenia astmy, zależny jest od jej stopnia zaawansowania. Wykorzystuje się tu wiele różnych metod leczenia przeciwzapalnego. Jedną z metod immunoterapii jest leczenie odczulające (desensytyzacja). Jest ona stosowana u osób, które nie unikają alergenów, czy ekspozycji na mroźne powietrze. Inną metodą, są zabiegi, prowadzące do zmniejszenia ilości wdychanego kurzu. Mechaniczna metoda to stosowanie specjalnych pokrowców, filtrów powietrza, jonizatorów, wietrzenia, odkurzania, prania, prasowania, ścierania na wilgotno, usuwania tapicerowanych mebli, dywanów. Przydatne także są chemiczne metody eliminacji alergenów kurzu domowego. Często także stosuje się leki na astmę. Główne grupy leków o działaniu rozszerzającym oskrzela to: Leki β-mimetyczne (agoniści receptorów β-adrenergicznych), pochodne ksantyny. Leki działające przeciwzapalnie: kortykosterydy- podawane wziewnie, stabilizatory komórek tucznych, leki przeciwleukotrienowe. W leczeniu stosuje się także fizykoterapie, gimnastykę oddechową, psychoterapię.

Astma i Jej Postaci

Jak dobrze wiadomo astma oskrzelowa występuje w kilku postaciach. Są to: Astma wysiłkowa: napady duszności występują przede wszystkim lub wyłącznie po wysiłku lub po kilku minutach jego trwania i ustępują wkrótce po jego zaprzestaniu. Astma aspirynowa: postać astmy, w której ciężkie napady duszności rozwijają się po zażyciu kwasu acetylosalicylowego (aspiryna, polopiryna) lub innego niesterydowego leku przeciwzapalnego. Astma zawodowa: postać astmy ujawniająca się w wyniku zadziałania szkodliwego czynnika zawodowego u pracownika, który do tej pory był zdrowy. U tych osób chorych objawy choroby mogą ustępować w dni wolne od pracy, w trakcie urlopu. Stan astmatyczny: ciężki, przedłużający się napad astmy oskrzelowej, który w części przypadków może stać się bezpośrednim zagrożeniem życia. Zwykle wymaga leczenia w szpitalu, na OIOM-ie. Astma oskrzelowa, to wbrew pozorom bardzo niebezpieczna choroba, i warto dbać o to by nie rozwinęła się zbyt w naszym organizmie. Skutki zaniedbania jej mogą być po prostu tragiczne.

 

Choroby Oczu

Choroby oczu, czyli narządu wzroku mogą być wywołane przez przeróżne czynniki. Są to np. urazy, nowotwory, zakażenia. Jak mówią encyklopedie „Chorobowe objawy w oku mogą być miejscowym objawem ogólnego schorzenia ustrojowego, jak np. zaćma w przebiegu cukrzycy czy podczas choroby krwi, nerek lub też w czasie ciąży. Choroby oczu można leczyć na różne sposoby. Metoda zachowawcza jest możliwa dzięki przeróżnym antybiotykom, które do nie dawna jeszcze były poza zasięgiem człowieka, jednak w ostatnich latach medycyna bardzo się rozwinęła. Leczenie to dzięki nim jest na bardzo wysokim poziomie. Niezwykle duże sukcesy daje w okulistyce leczenie hormonalne, przede wszystkim stosowanie hormonu kory nadnerczy – kortyzonu, który podawany w niektórych schorzeniach wirusowych rogówki oraz w zapaleniu miąższowym rogówki na tle kiły wrodzonej daje niespotykane przedtem efekty terapeutyczne. Inną metodą są operacje. Szeroko stosowany jest przeszczep rogówki. W przypadkach bielma rogówki, przywraca on wzrok. Dawniej był on nieuleczalny.

Zaćma

Zaćma jest to jedna z chorób oczu. Prowadzi ona do zmętnienia soczewki, czego skutkiem jest ślepota. Najczęściej spotykana jest u osób po sześćdziesiątym roku życia. Choroba ta dzieli się min. ze względu na jej przyczynę:  zaćma starcza, zaćma następowa, zaćma cukrzycowa, zaćma tężyczkowa, zaćma kortyzonowa – może się pojawiać pod torebką tylną już po roku stosowaniu sterydów, zaćma galaktozowa – jedyna odwracalna postać zaćmy – u dzieci chorych na galaktozemię po zastosowaniu diety eliminacyjnej zmiany mogą się wycofać, zaćma pourazowa, która pojawia się po urazach tępych lub penetrujących do gałki ocznej. Odmiany zaćmy pourazowej są także: zaćma popromienna, zaćma hutnicza, zaćma elektryczna

Zaćma powikłana to zaćma występująca wskutek powikłań innej choroby oczu jak na przykład jaskra. Innym podziałem jest np. ze względu na lokalizację zmian: zaćma korowa, podtorebkowa tylna, zaćma jądrowa- może spowodować widzenie podwójne w przypadku dwóch ognisk zmętnienia, zaćma brunatniejąca.

Zaćma Wrodzona i Nabyta

Jest to zaćmienie soczewki, występujące zaraz po urodzeniu jako: Zaćma warstwowa, okołojądrowa- rozwija się w warstwie położonej obwodowo, względem jądra zarodkowego, upośledzenie widzenia jest tylko częściowe, gdyż zaćmienie jest mniej wysycane w centrum. Jest to najczęściej spotykana odmiana zaćmy wrodzonej. Inną odmiana może być zaćma jądrowa, całkowita- powoduje brak możliwości rozwijania widzenia u noworodka, uniemożliwia prawidłowe widzenie plamkowe, powstaje ambliopia- wtórne niedowidzenie, oraz rozwija się przy niej zez i oczopląs, zaćma torebkowa przednia i tylna, zaćma biegunowa błoniasta- powstaje gdy u noworodka przerwana zostanie ciągłość torebki soczewki i wchłonięte zostaną jej masy. Zaćma nabyta jest to zaćma, którą dzielimy w zależności od stopnia zaawansowania na: zaćmę początkująca- występuje zmętnienie na obwodzie soczewki , zawansowaną, niedojrzałą, dojrzałą- występuje całkowite zamglenie soczewek, pęczniejącą-soczewka chłonie wodę i dlatego pęcznieje oraz przejrzałą.

Leczenie Zaćmy

W leczeniu zaćmy lekarz nie ma zbyt wielu możliwości. Jedyne działanie to przeszczep soczewki. Wskazania do tego typu leczenia są zależne od stopnia obniżenia ostrości wzroku; jeśli jest większa od 0,3 nie daje to podstaw do stworzenia stanu pooperacyjnej bezsoczewkowości, wraz ze wszystkimi konsekwencjami, jakie niesie korekcja optyczna i brak akomodacji. Dawniej operacja polegała na całkowitym usunięciu starej soczewki i wszczepieniu nowej- sztucznej. Jednak pacjenci zawsze po zabiegu mieli nadwzroczność, przez co musiał używać bardzo grubych szkieł korekcyjnych (8-16 dioptrii). Dzisiaj usuwana jest tylko przednia cześć soczewki, lub usunięcie jej rozmiękczonej części i wszczepienie nowej.  Z optycznego punktu widzenia najlepszą metodą korekcji bezsoczewkowości, jest wszczepienie sztucznej soczewki wewnątrzgałkowej, która uzupełnia zmniejszoną moc układu optycznego oka. Moc łamiąca każdej soczewki musi być dobrana zgodnie z obliczeniami, tak aby zachować miarowość oka. Pacjenci po zabiegach, powinni uważać na wzrost ciśnienia w gałce ocznej np. w czasie wysiłku.

Rak

Rak jest to nazwa grupy chorób nowotworowych, które są nowotworami złośliwymi, wywodzącymi się z tkanki nabłonkowej. Nazwa ta dotyczy guzów powstających z nabłonków pochodzenia ekto- lub endodermalnego oraz z nabłonka narządów moczowo-płciowych. Nie  nazywa się rakami nowotwory złośliwe wywodzące się z „nabłonków” pochodzenia mezodermalnego, np. śródbłonka, międzybłonka, błony maziowej. Patogeneza (rozwój) raków jest podobna do innych nowotworów złośliwych. Przyczyną ich powstawania jest uszkodzenie mechanizmów kontrolujących proliferację (rozrost) komórek na poziomie genetycznym i molekularnym i kumulacja błędów genetycznych w kolejnych pokoleniach komórek potomnych. W przypadku raków uszkodzenie zawsze dotyczy komórek nabłonków, które tworzą dany narząd. Wtedy ulega on niekontrolowanemu rozrostowi, wtórnie wciągając w rozrost tkanki podścieliska, odżywiające patologiczny. Zwykle rozwój raka trwa nawet przez okres 20–30 lat, a objętość zmienionych komórek nowotworowych w czasie zmienia się w sposób wykładniczy.

Etapy Rozwoju Raka

Rozwój raka dzieli się na poszczególne etapy:

Inicjacja nowotworowa – czas aktywacji onkogenów, pierwsze zmiany w aparacie genetycznym. Promocja nowotworowa – utrwalenie się zmian genetycznych w pojedynczych komórkach i pojawienie się w nich antygenów nowotworowych. Progresja nowotworowa – rozplem zmienionych komórek nowotworowych, powielanie zmian genetycznych w komórkach potomnych, jednak bez przekraczania błony podstawnej nabłonka. Rozplem niekontrolowany – atypowe komórki niekontrolowanie wydzielają cytokiny należące do tzw. czynników wzrostowych. Inwazja początkowa – przełamanie błony podstawnej, początek angiogenezy nowotworowej, lokalne naciekanie tkanki łącznej podścieliska. Inwazja zaawansowana – pojawienie się oderwanych atypowych komórek w krwi i chłonce, początek reakcji immunologicznych ustroju na fenotypowo i genotypowo zmienione komórki i ich antygeny nowotworowe; często także naciekanie przez ciągłość sąsiednich narządów, np. wzdłuż nerwów i ostatni okres przerzutowania i uogólnionej choroby nowotworowej.

                                                         Nowotwory

Nowotwory u pacjentów są klasyfikowane za pomocą określenia etapu, oraz rozległości anatomicznej choroby. Pomaga w tym system TNM. Skrót to tumor- wielkość guza pierwotnego, nodus- liczba zajętych węzłów chłonnych, metastasis – liczba narządów objętych przerzutami. Określenie etapu choroby, jest bardzo pomocne przy wyborze terapi przeciwnowotworowej. Raki powstają w danym narządzie spontanicznie- nie są poprzedzone wystąpieniem żadnej zmiany przedzłośliwej. Jak mówi definicja „zmiana przedzłośliwa względna jest taką zmianą morfologiczną lub jednostką chorobową, na podłożu której – statystycznie częściej niż to wynikałoby z oszacowania prawdopodobieństwa przypadkowego – rozwija się nowotwór złośliwy”. Mogą to być min. modzelowaty wrzód trawienny żołądka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego czy niektóre postacie metaplazji. Zmiana przedzłośliwa bezwzględna to stan, w którym nowotwór rozwija się prawie zawsze, jeśli tylko trwa on dostatecznie długo. Przykładem może być mnoga polipowatość rodzinna jelita grubego lub rogowacenie białe krtani.

Jaskra

Jak mówi encyklopedia jest to: „choroba oczu prowadząca do postępującego i nieodwracalnego uszkodzenia nerwu wzrokowego i komórek zwojowych siatkówki i co za tym idzie pogorszenia lub utraty wzroku. Powodem zwykle jest zwiększenie ciśnienia w gałce ocznej. Jaskrę klasyfikuje się na: jaskrę prostą, jaskrę z normalnym ciśnieniem śródgałkowym, jaskrę wtórną, jaskrę z otwartym kątem przesączania, jaskrę z zamkniętym kątem, jaskrę ostrą, jaskrę barwnikową. W diagnostyce jaskry bardzo pomaga: pomiar ciśnienia śródgałkowego, ocena tarczy nerwu wzrokowego, badanie pola widzenia, gonioskopia. Objawami jaskry mogą być: forma ostra jaskry-silny ból oka i głowy; zamglenie widzenia; nudności; wymioty, forma chroniczna- sporadyczne bóle oka często nad oczodołami; okresowe zamglenie widzenia; „koła tęczowe”, jaskra u dzieci i młodzieży- nie charakterystyczne bóle oczu i głowy; kresowe przymglenia widzenia; często uporczywe zapalenie spojówek, jaskra wrodzona dzieci do 3roku życia- światłowstręt; łzawienie; skurcz powiek; dziecko robi wrażenie cierpiącego.

Leczenie Jaskry  

W przypadku jaskry istnieje bardzo wiele metod leczenia, przeciwnie niż w przypadku zaćmy. Przedstawię więc część z nich, głównie są to leki: farmakologiczne – zachowawcze. Krople do oczu:  parasympatykomimetyki – pilokarpina, betablokery – timolol, betaksolol, metypranolol, karteolol, Inhibitory anhydrazy węglanowej – brinzoalmid, dorzolamid, acetazolamid, Agoniści receptorów α2-adrenergicznych (α2-mimetyki)- apraklonidyna, brimonidyna, Analogi prostaglandyn i prostamidy – latanoprost, travoprost, bimatoprost. Ziołolecznictwo: susz marihuany w postaci leku BV Bedrocan (zalecane użycie vaporizera). Laseroterapia : trabekuloplastyka, irydectomia. Operacyjne: trabeculectomia, iridectomia, scleroiridectomia, Cyklodiatermia i cyklokriopexio, goniotomia, fotokoagulacja. Jaskra może zaostrzać się po podaniu leków cholinolitycznych które są stosowane np. w terapii parkinsonizmu, czy stanów spastycznych przewodu pokarmowego. Są to niektóre leki rozkurczowe np. atropina czy papaweryna. W zdiagnozowaniu jaskry pomaga min. pomiar ciśnienia śródgałkowego.

Grypa

Grypa to choroba układu oddechowego, wywołana przez zakażenie wirusem grypy. Największe zachorowanie na nią jest w sezonach jesienno zimowych, kiedy to panują epidemie grypy. Mają one zasięg krajowy, a czasem nawet kontynentalny. Między ludźmi grypa przenosi się drogą kropelkową, czyli podczas kichania. W niektórych przypadkach grypa doprowadziła do śmierci, jednak były to dzieci lub osoby starsze z innymi chorobami, bardzo często występują powikłania. Prawie każdy zarażony jest obłożnie chory. Występują trzy rodzaje wirusa grypy należące do rodziny ortomyksowirusów: Wirus grypy A: występuje ludzi i zwierząt, Wirus grypy B występuje tylko u ludzi, Wirus grypy C występuje u ludzi i świń. Powoduje tylko lekkie infekcje, np. zapalenie spojówek i nie powoduje występowania epidemii. Materiał genetyczny wirusa (genom) ma postać RNA. Rdzeń składa się z nukleoproteiny z RNA. Otoczony jest przez białko M, które z kolei otacza osłonka lipidowa. W osłonce znajdują się silnie immunogenne glikoproteiny: hemaglutynina oraz neuraminidaza. Ostatnie dwa zdania zrozumieją zapewne tylko specjaliści.

Objawy Grypy

Grypa jest bardzo podobna do przeziębienia. Objawy ich zbytnio się nie różnią, jednak to nie to samo. Z reguły grypa rozpoczyna gwałtownie i od początku towarzyszą jej ostre objawy. Od przeziębienia różni się tym iż nie każdy chory na grypę ma nieżyt nosa, a w przeziębieniu każdy. Najbardziej nasilony okres objawów trwa zwykle 3-4 dni. Objawy grypy to min:  Dreszcze- zwykle towarzyszą wzrostowi temperatury ciała podczas rozwoju infekcji i czasem utrzymują się podczas jej przebiegu. Wysoka gorączka- na początku choroby obserwuje się bardzo wysoką temperaturę ciała od 39-41stopni Celsjusza. Później temperatura stopniowo spada, ból głowy- pojawia się na początku choroby z dużą intensywnością. Może towarzyszyć mu ból oczu, światłowstręt, bolesność uciskowa gałek ocznych, przechodzi w obniżenie sprawności psychoruchowej i senność. Ból gardła i suchy kaszel- na początku kaszel jest suchy, męczący, czasem napadowy i trudny do opanowania. W przebiegu typowego zachorowania na grypę, przechodzi on w kaszel wilgotny, któremu towarzyszy odkrztuszanie wydzieliny śluzowej.

Powikłania Grypy

Grypa jest bardzo niebezpieczną chorobą, między innymi dlatego, że może prowadzić do wielu powikłań, z których każdy jest niebezpieczniejszy od poprzedniego. Powikłania dzielą się na: te ze strony układu oddechowego, czyli: zapalenie zatok obocznych nosa, zapalenie krtani, zapalenie oskrzeli, zaostrzenie przewlekłych chorób układu oddechowego takich jak astma oskrzelowa czy POChP, zainicjowanie astmy oskrzelowej, niewydolność oddechowa w przebiegu tych chorób. Inne powikłania to te ze strony układu krążenia. Są to: zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, nagły zgon sercowy, dekompensacja przewlekłej niewydolności krążenia. Ze strony ośrodkowego układu nerwowego to: splątanie, nasilenie zmian otępiennych u osób starszych, napady drgawkowe (zwłaszcza u dzieci pod postacią drgawek gorączkowych), zapalenie mózgu lub zapalenie opon mózgowych. Jest jeszcze grupa powikłań ze strony innych narządów, czyli: ostre zapalenie ucha środkowego, zapalenie mięśni, ostra niewydolność nerek, zapalenie spojówek.

Katar

Nieżyt nosa, potocznie zwany katarem to zmiany dotyczące objawów zapalenia błony śluzowej nosa (niekiedy także zatok przynosowych). Objawy nieżytu nosa to: kichanie, „drapanie” w nosie i gardle, kaszel, pieczenie spojówek, wyciek płynnej wydzieliny z nosa, zatkany nos, ogólne osłabienie, ból głowy, stan podgorączkowy. W okresie zwiększonego zachorowania należy możliwie zmniejszyć ilość sytuacji w których przebywamy w skupiskach ludzi, by unikać kontaktu z chorymi. Zazwyczaj przyczyną kataru jest są zakażenie wirusowe, szerzące się drogą kropelkową. Przyczyny dzielą się więc na: alergiczne: sezonowe, całoroczne; infekcyjne: ostre, przewlekłe; inne: idiopatyczne, niealergiczne zapalenie błony śluzowej nosa z eozynofilią, zawodowe, hormonalne, polekowe, emocjonalne, seksualne. Dobrym lekiem są krople, zmniejszające obrzęk błony śluzowej nosa. Dostępne są także podobne leki w formie tabletek. W leczeniu dobrze jest stosować witaminę C i cynk, które podnoszą odporność organizmu. Krótkotrwale pomaga również tabaka.

Stwardnienie Rozsiane

Stwardnienie rozsiane jestto przewlekła, zapalna, demielinizacyjna choroba centralnego układu nerwowego, w której dochodzi do wieloogniskowego uszkodzenia (demielinizacji i rozpadu aksonów) tkanki nerwowej. Cechą tej choroby jest to, że ma ona charakter wielofazowy, tak więc ma okresy zaostrzeń i okresy popraw. Częstość jej występowania zależy od rejonu geograficznego i waha się od 2 do 150 na 100 000 ludności w zależności od kraju i konkretnej populacji. Wiadomo że stwardnienie rozsiane jest chorobą dotyczącą komórek nerwowych (neuronów), glejowych (oligodendrocyty), komórek odpornościowych mózgu (mikroglej) w której dochodzi do uszkodzenia otoczki mielinowej wokół wypustek komórek nerwowych, co powoduje niemożność prawidłowego przekazywania impulsów wzdłuż dróg nerwowych w mózgowiu i rdzeniu kręgowym. Nazwa choroby wywodzi się między innymi od rozsiewu zmian w czasie jej trwania. Ogólnie uważa się, że jest to choroba, w której układ odpornościowy zwalcza komórki własnego organizmu. 

Stwardnienie Rozsiane- Objawy

Wiadomo, że stwardnienie rozsiane może powodować wiele objawów, oraz zespołów objawów. Są to między innymi: zaburzenia ruchowe, czuciowe, móżdżkowe (zaburzenia równowagi), zaburzenia widzenia, zaburzenia autonomiczne, zespoły bólowe oraz objawy psychiatryczne: zaburzenia poznawcze i zaburzenia nastroju. Częstym objawem jest również przewlekłe zmęczenie. Co ciekawe stwardnienie rozsiane jest jedną z najczęstszych przyczyn niepełnosprawności u osób młodych, jednak często choroba ta ma łagodny przebieg. Stwardnienie rozsiane może przyjąć jedną z poniższych form: postać remitująco- nawracającą, postać wtórnie postępującą, postać pierwotnie postępującą, postać postępująco- nawracającą. Objawami tej choroby, często są również zaburzenia poznawcze różnego stopnia oraz objawy depresji lub labilnego afektu. Częstym objawem jest również nietrzymanie moczu, nagłe parcie na mocz, zatrzymanie moczu, zaparcia. Cechą charakterystyczną stwardnienia rozsianego jest ból, opisywany jako stały, uciążliwy, piekący lub jako intensywne mrowienie.

Stwardnienie Rozsiane- Diagnostyka

We wczesnym etapie, stwardnienie rozsiane jest bardzo ciężko rozpoznać. Pewną kliniczna diagnoza może być postawiona po wystąpieniu dwóch rzutów choroby lub po wykazaniu w badaniu obrazowym rozsiania zmian w czasie. Same dane kliniczne mogą być wystarczające do rozpoznania choroby, o ile pacjent przebył minimum dwa izolowane rzuty polegające na wystąpieniu typowych deficytów neurologicznych. Muszą one trwać przynajmniej 24 godziny, a odstęp między nimi musi wynosić przynajmniej miesiąc. Do badań dodatkowych pomocnych w rozpoznawaniu należą: magnetyczny rezonans jądrowy (MRI) mózgu i rdzenia kręgowego, badanie płynu mózgowo-rdzeniowego, wzrokowe, pniowe i somatosensoryczne potencjały wywołane. Badanie płynu mózgowo-rdzeniowego – płyn pobierany jest drogą punkcji lędźwiowej i badany na obecność prążków oligoklonalnych. Są one znajdowane w 85-90% przypadków stwardnienia rozsianego. Są to immunoglobuliny produkowane przez kilka, kilkanaście pobudzonych klonów komórek plazmatycznych wewnątrz układu nerwowego.

Stwardnienie Rozsiane- Leczenie

Niestety, nie ma jeszcze leku, który zatrzymałby rozwój choroby, i całkowicie wyleczył osobę chorą na stwardnienie rozsiane. Jest jednak wiele pomocniczych w leczeniu metod. Terapie są zróżnicowane w zależności od typu choroby i występujących objawów. Leczenie pozwala odzyskać funkcje utracone w wyniku rzutu choroby oraz zwolnić rozwój choroby. Organizacje zajmujące się tym, dopuściły takie terapie: Interferony- są to pochodne ludzkich cytokin, które biorą udział w odpowiedzi odpornościowej. Octan glatirameru- Syntetyczny peptyd utworzony z reszt czterech aminokwasów, występujących także w mielinie, Mitoksantron- jest to skuteczny lek, którego zastosowanie ograniczają poważne działania niepożądane, Natalizumab- lek skuteczny w monoterapii, w połączeniu z innymi może prowadzić do postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii. Pacjentom zazwyczaj podaje się duże dawki kortykosteroidów dożylnie, takich jak metyloprednizon, lub są poddawani plazmaferezie, co pozwala skrócić czas trwania rzutu choroby i ograniczyć następstwa.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *